6 de noviembre
Jone nos manda su evaluación desde Bolivia:
"Antes que nada he de confesar que hace cinco meses me encontraba en el primer fin de semana de selección de Barria disfrutando de la compañía de otros posibles cooperantes con la incertidumbre de si aceptaría el reto de cooperar por tres meses en un país desconocido. Hoy tras toda la experiencia vivida puedo asegurar que…¡¡¡¡volveré!!!!
Me inscribí a este programa pensando que podría escoger el tiempo de permanencia en el país de acogida y que ni mucho menos serían tres meses, con mucha ilusión por “ayudar” y queriendo cumplir un sueño que llevaba postergando desde que acabé Biología. El primer fin de semana en Barria fue divertido a la par que duro, me enteré que el periodo era cerrado: tres meses ni un día más, ni uno menos y pensé en coger la puerta e irme. No lo hice y no me arrepiento.
Bolivia, ese es el destino que el Gobierno Vasco escogió para mi y Foro Rural Mundial la ONGD colaboradora y acepté gustosamente. Cochabamba me dijeron, ¿Dónde está eso? Cochabamba está en el centro de Bolivia, en su corazón y en el mío por supuesto. Estos tres meses allí han sido enriquecedores y tengo que confesar que siempre se aprende más de lo que se aporta…
La ONGD de acogida ha sido CIPCA (Centro de Investigación y Promoción del Campesino) los cuales dividen su trabajo en dos áreas diferentes, la social y la agrónoma. Mi labor iba a ser colaborar en lo que se pudiera en el área agrónoma, y eso es lo que he procurado hacer en los meses de Julio, Agosto y Septiembre aunque he de confesar que tres meses no dan para mucho y para cuando has entendido la realidad en la que los habitantes de las comunidades con las que se colabora viven ya te tienes que volver.
Como su propio nombre indica los proyectos de CIPCA se centran en la ayuda del campesinado y para ello lleva a cabo programas de capacitación en cuatro municipios, dos al norte de Potosí y otros dos al sur de Cochabamba. Se abarca por lo tanto un área bastante amplia de la región aunque nunca todo lo que se quisiera. Cada municipio tiene un equipo de trabajo con un número variado de técnicos que colaboran puntualmente en los demás municipios. Aunque tanto el proyecto como su implantación es individual de cada municipio todos tienen un eje conductor que es el agua, ya que son zonas en las que la misma escasea. Es por ello que dependiendo de la zona de trabajo se han implantado diferentes sistemas para la captación y distribución de la misma. Estos sistemas varían desde la realización de una presa en Sacabamba hasta la captación del agua subterránea y la adecuación de depósitos para su posterior difusión en Torotoro.
No obstante paralelo al agua también se trabaja en la capacitación de los campesinos para la cría de animales menores, en el cuidado y poda de arboles frutales, en las campañas de vacunación y desparasitación de animales mayores, en la enseñanza de la necesidad de una alimentación equilibrada y una buena nutrición o en la ayuda para la creación y puesta en marcha de asociaciones que pretenden transformar los productos obtenidos en el campo para aumentar su valor entre otros.
Por mi parte intenté poner mi granito de arena en cada labor que mis compañeros realizaban, ayudando tanto en la vacunación de ovejas, como en los talleres de cocina o la poda de arboles entre otros. No obstante, he de admitir que mi colaboración en las salidas al campo no fue tanta como la que esperaba, ya que entre otras cosas el idioma fue limitante. Mis días en la oficina en cambio, fueron más fructíferos ya que pude redactar informes con las diferentes adecuaciones de los proyectos que surgían en el campo y realizar una labor de investigación a cerca de temas estrechamente relacionados con mi experiencia profesional como pueden ser el cambio climático o las plagas en vegetales.
En cuanto a la experiencia personal podría deciros mucho y aun no os habría contado nada. Es increíble cuando llegas a una ciudad nueva, la de la eterna primavera y su gente te acoge con los brazos abiertos. Cuando haces tan buenas migas con tus compañeros de oficina que parece que los conoces de toda la vida. Cuando vas a una comunidad perdida en el altiplano y una familia se desvive para que tú estés confortable y cocina para ti una de sus pocas gallinas o cuando una niña lo comparte todo en una tarde contigo y os cogéis tanto cariño que no puedes evitar una lagrimita cada vez que ves su foto.
Pero una no puede dejar de pensar en las comodidades de la ciudad y sentir quizás por primera vez que abrir el grifo y obtener agua es un lujo, un lujo que muchos de los nuevos amigos que hice en Anzaldo, Torotoro o Sacabamba nunca podrán obtener. No obstante ellos tienen mucho para enseñarnos, más de lo que nosotros los Europeos “modernizados” creemos y aprendí que un poquito es mucho en la mayoría de los casos. Que con un poquito de cariño se puede hacer reír a una niña, que con una foto que imprimes a una familia la haces feliz durante un ratito, que con una sonrisa se dice mucho…
Vivir estos meses en Bolivia me cambió la vida, mi forma de ver las cosas, la forma de entender el mundo… pero volví y nadie se había percatado de ello, Europa sigue con su crisis y a todos les parece que esto es el fin del mundo. ¡Pues no amigos! El fin del mundo está muy lejos de llegar y mientras tanto hay que mirarse un poquito menos al ombligo y dar un poquito más a aquellos que nunca han salido de la crisis."
viernes, 7 de noviembre de 2008
Indiako egonaldiaren ebaluaketa
Azaroaren 4a:
Mirenek bidaltzen digu bere Indiako egonaldiaren ebaluaketa:
- Nolakoa izan da harremana bertako gobernuz kanpoko pertsonekin?
Religiosas de Maria Inmaculada-ko monjekin egon naiz lanean. Harreman gehiena boardineko arduradunekin izan dut, Sr. Blosom eta Sr. Carmenekin, azken honekin batez ere. Asko lagundu dit hasiera hasieratik. Iguruak erakutsi, Regina Paciseko txoko denak, beren funtzioa eta lana. Egia esan edozertarako prest zegoen eta beti hor behar zenunean entzuteko eta hitz egiteko.
Izugarri gozatu det berekin, pila bat erakutsi dut umeei buruz eta baita indiano kulturari buruz ere. Bertako festak, ohiturak, tradizioak, tenploak, gastronomia eta artea. India polit polit bat erakutsi dit.
Beste monjekin harreman gutxiago izan haren, batez ere gutxi ikusten nituelako, harreman hona izan da. Sr. Margaret eta Sr. Matilda, bi emakume txiki itxuraz, baina izugarri dakite bizitzaz, Indiaz; eta te garaitan edukitzen genituen elkarrizketak etzaizkit luzaroian ahaztuko.
- Zer eman diozu bai profesional eta bai pertsonal mailan, bertan hartu zaituen erakundeari?.
Bertan mediku bezela aritu nintzanean egiten nituen giuzak egiteko ez da karrera bat ikasi behar.
Nere maitasun eta kariño dana ematen nien nexkei, askotan ez baitzuten gehiago behar. Tripako min neta buruko min gehienen arrazoia bihotzeko mina zen, amatxoren falta, lagunakin haserretu izana eta gainera gaua iritsi zela eta tristura denak agerian gelditzen direla. Usai goxodun kremakin masaje pixkat eman, linternakin eztarria, begiak eta belarriak begiratu, fonendoakin beren bihotzak entzun eta beraiek neria, muxu bat eta besarkada bat eman eta lixto, irripartxo batekin lotara. Alegia, 5 minutuz atentzio pixkat eman, parre batzuk egin eta askotan nahikoa zen. Horretarako ez da karrera bat ikasi behar. Zeozer garrantzitsuagoa zenean, zuzenean pediatrarengana eramaten genituen eta gero tratamenduak betearazi. Bestalde, goizetan ariketa egin ostean, bizkarreko arazoak zituzten neska talde batekin luzapena egiten nituen. Eta asko tan errepikatu hortzak garbito behr zituztela, eskuak garbito, egunero dutxatu… hau da higiene ohiturak .
Irakasle moduan berriz pazientzia dena eman nien, jokuak asmatu ez hainbeste aspertzeko eta asko balio zutela konbentzitu arazi. Isasi behr zutela eta balio zutela.
- Zer jaso duzu bai profesional eta bai pertsonal mailan, bertan hartu zaituen erakundeetik?.
Egia esan, ez da inoiz nere helburua izan profesional bezala aberastea, medikuntzaz teknika berriak ikastea, edota praktikak egitea. Hala izan balitz beste nonbait pasako nuen uda.
Baina beti ikasten da zeozer eta kasu honetan ere hala izan da.
Adbidez, izugarri inpresionatu ninduten bertako nexken ahoek, haginen ordez zulo beltzak zeuzkaten gajoek, infekzio ikaragarriak. Mina kentzeko emen ibuprofeno bat hartzen degu hasiera hasieratik, eta lehen bait lehen dentistarengana. Han ordea i buprobenoa ez da hain ugaria eta ezin da pilula bat gastatu hagin bakoizteko, 100 neska dira eta bakoitzak 32 hortz! Beraz gauetan hagineko minez zetozen denei “clavo” espziea jartzen genien zuloan, miazka zezaten eta lotara. Tripako minarentzako, “soda mint”, ahoko ulzerentzat “azul de toludina”, sarnarentzet beste lokatz marroi bat zuten, eztarriko minerazo “healthy hautsak esne berotan”…
Pertsona moduan ikasi dedana ordea ikaragarria izan da. Beren arazoak konpontzeko gaitasuna, pazientzia eta bakea. Nola ematen duten bizitza besteengatik,ezer eskatu gabe, ezertaz harrotu gabe. Bertakoengatik bizitzen eta beraiekin bizitzen. Sufritzen ari direnen sentimenduak ulertzen dituzte eta arindu umil umil. Norbaiten heriotza iristean umeei zer den ulertarazi eta ahalik eta ondeen onartzen lagundu, takto handiarekin eta maitasun osoz.
Eta kanpotik gatozenak etxean sentiarazten gaituzte, gure amak balira bezela zaintzen gaituzte eta ondo gaudela ziurtatu egunero. Umeekin izandako arazoak konponduz, gaizki egindako gauzak zuenduz eta ondo egindakoak rekonozituz.
- Esperientziaren ondoren. Zertan aldatu da zuen bizitza?
Bizitzako ikuspuntua aldatu zait visitas baino gehiago. Nere biziak hemen beti bezala jarraitzen du, klaseak, praktikak, dantza, etxea, lagunak. Baino nik ez det berdin ikusten. Arazoak ez dira arazo emen, preokupazioak ere ez. Visitas nahiko gidatua daukat momento hauetan baina gauza bakoitzari daukan balorea ematen ikasi det. Prioridadeak zeintzuk diren. Jada ez nau betetzen visitas honek, barruan zerbat mugitu zait eta zerbait gehiago behar det. Daukatena banatu nahi det, nere denbora eta maitasunaz ari naiz. Behar dutenekin banatu, lanan dabiltzanekin kolaboratu eta jaso nahi dutenei eskeini. Ez da urrutira joan beharrik horretarako.
Indian jarrera asko ikusi ditut. Haietako asko imitatu nahiko nituzke. Etorkizunean mudiku bezela lanean nabilenean, jarrera haiek eduki nahiko nituzke, takto hori, enpatia hori. Hemengo praktiketan ikusten ez deten goxotasuna. Hemengo praktiketan ikusten ez deten jakinduria eta ulermena. Hori dena gorde nahi det eta etorkizunean erabili, edota oraintxe, momenturo erabiltzen hasi.
- Orokorrean. Zelan baloratzen duzu esperientzia.
Esperientzia paregabea eta guztiz gomendagarria. Ezer espero gabe joan nintzen hara, esku hutsik, ia ezer begiratu gabe indiari buruz, proiektuari buruz. Zetorkidanera moldatzeko dexiatzen soilik. Eskatzen zitzaidana ahalik ta ondeen egiteko ilusioz.
Eman detena baino askoz gehiago jasota nator bueltan. Eskerrona besterik ez det. indiari buruz pixka pixkat bat jakinda nator bueltan, baina askoz gehiago jakiteko ilusioz eta interesez beteta. Jende pila baten hitz goxoak dauzkat buruan sartuta, irriparrak, ilusioak, eskerrona. Eta espero det nik ere zeozer utzi izana berengan, nere indar denekin saiatu naiz behintzat. Espero det berriz ere ikusiko gerala elkar eta berriz ere mila momentu eder pasako ditugula batea.
Mirenek bidaltzen digu bere Indiako egonaldiaren ebaluaketa:
- Nolakoa izan da harremana bertako gobernuz kanpoko pertsonekin?
Religiosas de Maria Inmaculada-ko monjekin egon naiz lanean. Harreman gehiena boardineko arduradunekin izan dut, Sr. Blosom eta Sr. Carmenekin, azken honekin batez ere. Asko lagundu dit hasiera hasieratik. Iguruak erakutsi, Regina Paciseko txoko denak, beren funtzioa eta lana. Egia esan edozertarako prest zegoen eta beti hor behar zenunean entzuteko eta hitz egiteko.
Izugarri gozatu det berekin, pila bat erakutsi dut umeei buruz eta baita indiano kulturari buruz ere. Bertako festak, ohiturak, tradizioak, tenploak, gastronomia eta artea. India polit polit bat erakutsi dit.
Beste monjekin harreman gutxiago izan haren, batez ere gutxi ikusten nituelako, harreman hona izan da. Sr. Margaret eta Sr. Matilda, bi emakume txiki itxuraz, baina izugarri dakite bizitzaz, Indiaz; eta te garaitan edukitzen genituen elkarrizketak etzaizkit luzaroian ahaztuko.
- Zer eman diozu bai profesional eta bai pertsonal mailan, bertan hartu zaituen erakundeari?.
Bertan mediku bezela aritu nintzanean egiten nituen giuzak egiteko ez da karrera bat ikasi behar.
Nere maitasun eta kariño dana ematen nien nexkei, askotan ez baitzuten gehiago behar. Tripako min neta buruko min gehienen arrazoia bihotzeko mina zen, amatxoren falta, lagunakin haserretu izana eta gainera gaua iritsi zela eta tristura denak agerian gelditzen direla. Usai goxodun kremakin masaje pixkat eman, linternakin eztarria, begiak eta belarriak begiratu, fonendoakin beren bihotzak entzun eta beraiek neria, muxu bat eta besarkada bat eman eta lixto, irripartxo batekin lotara. Alegia, 5 minutuz atentzio pixkat eman, parre batzuk egin eta askotan nahikoa zen. Horretarako ez da karrera bat ikasi behar. Zeozer garrantzitsuagoa zenean, zuzenean pediatrarengana eramaten genituen eta gero tratamenduak betearazi. Bestalde, goizetan ariketa egin ostean, bizkarreko arazoak zituzten neska talde batekin luzapena egiten nituen. Eta asko tan errepikatu hortzak garbito behr zituztela, eskuak garbito, egunero dutxatu… hau da higiene ohiturak .
Irakasle moduan berriz pazientzia dena eman nien, jokuak asmatu ez hainbeste aspertzeko eta asko balio zutela konbentzitu arazi. Isasi behr zutela eta balio zutela.
- Zer jaso duzu bai profesional eta bai pertsonal mailan, bertan hartu zaituen erakundeetik?.
Egia esan, ez da inoiz nere helburua izan profesional bezala aberastea, medikuntzaz teknika berriak ikastea, edota praktikak egitea. Hala izan balitz beste nonbait pasako nuen uda.
Baina beti ikasten da zeozer eta kasu honetan ere hala izan da.
Adbidez, izugarri inpresionatu ninduten bertako nexken ahoek, haginen ordez zulo beltzak zeuzkaten gajoek, infekzio ikaragarriak. Mina kentzeko emen ibuprofeno bat hartzen degu hasiera hasieratik, eta lehen bait lehen dentistarengana. Han ordea i buprobenoa ez da hain ugaria eta ezin da pilula bat gastatu hagin bakoizteko, 100 neska dira eta bakoitzak 32 hortz! Beraz gauetan hagineko minez zetozen denei “clavo” espziea jartzen genien zuloan, miazka zezaten eta lotara. Tripako minarentzako, “soda mint”, ahoko ulzerentzat “azul de toludina”, sarnarentzet beste lokatz marroi bat zuten, eztarriko minerazo “healthy hautsak esne berotan”…
Pertsona moduan ikasi dedana ordea ikaragarria izan da. Beren arazoak konpontzeko gaitasuna, pazientzia eta bakea. Nola ematen duten bizitza besteengatik,ezer eskatu gabe, ezertaz harrotu gabe. Bertakoengatik bizitzen eta beraiekin bizitzen. Sufritzen ari direnen sentimenduak ulertzen dituzte eta arindu umil umil. Norbaiten heriotza iristean umeei zer den ulertarazi eta ahalik eta ondeen onartzen lagundu, takto handiarekin eta maitasun osoz.
Eta kanpotik gatozenak etxean sentiarazten gaituzte, gure amak balira bezela zaintzen gaituzte eta ondo gaudela ziurtatu egunero. Umeekin izandako arazoak konponduz, gaizki egindako gauzak zuenduz eta ondo egindakoak rekonozituz.
- Esperientziaren ondoren. Zertan aldatu da zuen bizitza?
Bizitzako ikuspuntua aldatu zait visitas baino gehiago. Nere biziak hemen beti bezala jarraitzen du, klaseak, praktikak, dantza, etxea, lagunak. Baino nik ez det berdin ikusten. Arazoak ez dira arazo emen, preokupazioak ere ez. Visitas nahiko gidatua daukat momento hauetan baina gauza bakoitzari daukan balorea ematen ikasi det. Prioridadeak zeintzuk diren. Jada ez nau betetzen visitas honek, barruan zerbat mugitu zait eta zerbait gehiago behar det. Daukatena banatu nahi det, nere denbora eta maitasunaz ari naiz. Behar dutenekin banatu, lanan dabiltzanekin kolaboratu eta jaso nahi dutenei eskeini. Ez da urrutira joan beharrik horretarako.
Indian jarrera asko ikusi ditut. Haietako asko imitatu nahiko nituzke. Etorkizunean mudiku bezela lanean nabilenean, jarrera haiek eduki nahiko nituzke, takto hori, enpatia hori. Hemengo praktiketan ikusten ez deten goxotasuna. Hemengo praktiketan ikusten ez deten jakinduria eta ulermena. Hori dena gorde nahi det eta etorkizunean erabili, edota oraintxe, momenturo erabiltzen hasi.
- Orokorrean. Zelan baloratzen duzu esperientzia.
Esperientzia paregabea eta guztiz gomendagarria. Ezer espero gabe joan nintzen hara, esku hutsik, ia ezer begiratu gabe indiari buruz, proiektuari buruz. Zetorkidanera moldatzeko dexiatzen soilik. Eskatzen zitzaidana ahalik ta ondeen egiteko ilusioz.
Eman detena baino askoz gehiago jasota nator bueltan. Eskerrona besterik ez det. indiari buruz pixka pixkat bat jakinda nator bueltan, baina askoz gehiago jakiteko ilusioz eta interesez beteta. Jende pila baten hitz goxoak dauzkat buruan sartuta, irriparrak, ilusioak, eskerrona. Eta espero det nik ere zeozer utzi izana berengan, nere indar denekin saiatu naiz behintzat. Espero det berriz ere ikusiko gerala elkar eta berriz ere mila momentu eder pasako ditugula batea.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
