29 de agosto
Jone desde Bolivia nos cuenta su visita al salar de Uyuni y nos manda algunas fotos:
"¿Cómo va todo, qué hacéis? Yo muy, muy, muy bien. De vuelta en Cochabamba, la ciudad donde el clima es cálido y la gente amable... Llego de Potosi donde cogí un bus anoche para llegar a la oficina con un día de retraso...
Mi último viaje a sido tortuoso en cuanto a horarios y coincidencia de buses pero el objetivo final a salido rebien, y visitado cositas relindas...
La semana pasada comenzó con una salida al campo, a Torotoro, donde me sentí a gusto con muchas ganas de hacer cosas. Es un pueblo lindo donde la tierra cambia de color a cada paso y los oriundos son amables y trabajadores. No he podido conocer todo el municipio pero las comunidades que se sitúan a orillas del río Caine cautivan.
Es el municipio con el que el Foro Rural colabora y os aseguro que es un acierto!!! Merardo, el director del proyecto es de la zona y el trato que tiene con los lugareños es más que bueno, tardamos tres horas en hacer un recorrido de escasos 45 minutos porque a cada ratito le salían al camino para charlar con él. Ahorita la fábrica de transformación de mermeladas está en trámites para conseguir el registro sanitario y el miércoles nos pasamos más de 6 horas esperando a los señores inspectores... Va a haber que hacer cambios pero se conseguirá y de este modo se podrá utilizar la mermelada para su venta a mayor escala y ayudar de este modo a Agrocaine.
Llegué el viernes de Torotoro y me fui a la terminal de bus con la intención de coger (otra vez esta palabra que aquí hace tanta gracia) un bus para Oruro donde debía pillar otro a Uyuni!!! Último destino SALAR DE UYUNI!!!!! El frío casi pudo conmigo, gracias a los pantalones y camisetas térmicas que amatxo me regalo antes de venir!!! Llegué a Oruro a las 4 de la mañana y dormité en el bus hasta las 6 que se abrió la terminal deseosa de coger el próximo bus y llegar el mismo sábado a Uyuni!!! Mi gozo en un pozo!!! No había bus hasta la noche así que en vez de hacer un tour de 4 días tendrían que ser tres!!!!
Ya había avisado en la ofi que volvía el miércoles. Oruro no tiene nada del otro mundo, creo que lo más representativo es su carnaval, por supuesto no son fechas, aun así ellos seguían celebrando Urkupiña y pude volver a ver la Morenada. 9 de la noche en la estación de buses bien ataviada con toda la ropita de abrigo que se me ocurrió. Cogí un bus a Uyuni, con calefacción, me dijo la chica que vendió el billete, cosa que no dudo que tuviera, pero funcionar os juro que no funcionaba…
Cuando aterricé en Uyuni a las 4 de la mañana el cristal tenia escarcha por dentro, increíble, estábamos a menos de 0 grados, y así iban a ser todos los amaneceres en Uyuni…
Siguiente objetivo conseguir un tour.
Primer intento, no me gustó mucho.
Segundo intento, me encuentro con un grupo de turistas una catalana… con los que sigo buscando.
Al final el grupo se divide en dos, los que van para un solo día y los que vamos para 3 días. Cristal Tour nos llevara a visitar el salar de Uyuni, la isla del pescador, el hotel del sal, el volcán Ollague (activo), la laguna colorada, el lago verde, las aguas termales, las fumarolas… por 60 euros… (que nadie se emocione, tampoco es tan barato para Bolivia).
El Salar, espectacular. Si alguien tiene pensado venir a Bolivia que no se olvide del salar. Los lagos bonitos, con el primero nos emocionamos mucho y sacamos miles de fotos, ya que había flamencos!!!! Pero después de 4 lagos con flamencos no sacamos tantas fotos…
Del viaje no os puedo contar muchas cosas, éramos 7 personas en un 4x4 durante 3 días de viaje, todos con ganas de verlo todo y de disfrutar del viaje y un chofer demasiado acostumbrado a todo y con pocas ganas de ser diferente con nosotros. Le gustaba la música romántica y de desamor y aún hoy no puedo sacarmela de la cabeza… Siempre, siempre tengo ganas de ti!!!
Los compañeros nos acabamos haciendo buenos amigos, nos dimos los mails, pero cuando todo se acaba cada uno toma su camino y hasta siempre!!!! Un poco de nostalgia ya me dió cuando ví que volvía a estar sola ante el peligro, la verdad… Pero otra gente se cruzará en mi camino seguro!!!!
El viaje de vuelta complicado ya que he llegado hoy en vez de ayer… el martes tenía que coger un bus a las 7 o las 8 o las 9 y no hubo plaza en ninguno de ellos por lo que me quedé en Uyuni a pasar noche con Valerie, Jouris y Baptiste, y viajé ayer a Potosi en un bus al que a la media hora de salir se le rompió el amortiguador, y se paró cada ratito para amarrarlo y poder seguir avanzando…total que en vez de a las 4 de la tarde llegamos a las 7 y media de la tarde, desesperados de la vida y odiando la música boliviana en general, y el único Cd que el chofer tenía en particular…
A partir de ahí todo rueda, la vida se pasa en un ratito así que hay que seguir disfrutando, el fin de semana es decir mañana me voy a La Paz, Titicaca… ya os contare en 15 días que tal va."
viernes, 29 de agosto de 2008
jueves, 28 de agosto de 2008
Capacitaciones en Perú
28 de agosto
Naiara nos manda noticias desde Perú:
"Por Trujillo va todo genial!! Me asusta lo rápido que pasan los días... Ya llevo dos semanitas dando mis propias capacitaciones por el Valle de Santa Catalina!! Les estoy enseñando a los agricultores a contabilizar sus ingresos y sus costes!!
Confieso que en mi primer taller me sentí bastante nerviosilla pero cada vez me siento más cómoda!! Cada visita les propongo problematicas comunes que acontecen en el sector de la agricultura y juntos las resolvemos!!! Me han acogido muy bien y no tengo duda que los voy a echar mucho de menos!!
Hace tres semanitas apróximadamente tuvimos una pasantia por Morropón, Piura!! Tuvimos la oportunidad de conocer el desarrollo económico local que esta viviendo la municipalidad!! Visitamos varios terrenos donde nos mostraron sus cultivos. Nos contaron que habían sustituido los antiguos cultivos de arroz por frijol caupi puesto que estos ultimos a diferencia de los primeros en vez de tardar 6 meses en cosechar tan solo demoraban 3 meses y además no requieren tanta cantidad de agua y aparentemente la demanda de esta variedad de frijol está teniendo muy buena acogida en el mercado Peruano.
Pero sin duda uno de mis mayores hallazgos por Trujillo ha sido el conserje de CEDEPAS!! Os explicó: Daniel el conserje vive con su familia también en la oficina de CEDEPAS, lo interesante es que yo también vivo en la misma oficina y la conexión ha sido tan CHEVERÉ que desayunamos, almorzamos y cenamos todos juntitos!! Tienen dos ricura de niños de 3 y 4 años!! Me converti en maestra infantil de repente!! Jaja!! Y con Daniel le estoy enseñando a utilizar la computadora...!! La semana que viene viajaremos a Huamachuco, en la sierra, el pueblo natal de esta adorable familia!!
Hace un mes apróximadamente cooperantes de Yungay vinieron de visita y aprobechamos para hacer un poco de turisteo!! Destaco, que las ruinas arqueológicas visitadas hasta la fecha me estan fascinando.... Podría contar tantas cosas pero lamentablemente debo marcharme al campo!!!"
Naiara nos manda noticias desde Perú:
"Por Trujillo va todo genial!! Me asusta lo rápido que pasan los días... Ya llevo dos semanitas dando mis propias capacitaciones por el Valle de Santa Catalina!! Les estoy enseñando a los agricultores a contabilizar sus ingresos y sus costes!!
Confieso que en mi primer taller me sentí bastante nerviosilla pero cada vez me siento más cómoda!! Cada visita les propongo problematicas comunes que acontecen en el sector de la agricultura y juntos las resolvemos!!! Me han acogido muy bien y no tengo duda que los voy a echar mucho de menos!!
Hace tres semanitas apróximadamente tuvimos una pasantia por Morropón, Piura!! Tuvimos la oportunidad de conocer el desarrollo económico local que esta viviendo la municipalidad!! Visitamos varios terrenos donde nos mostraron sus cultivos. Nos contaron que habían sustituido los antiguos cultivos de arroz por frijol caupi puesto que estos ultimos a diferencia de los primeros en vez de tardar 6 meses en cosechar tan solo demoraban 3 meses y además no requieren tanta cantidad de agua y aparentemente la demanda de esta variedad de frijol está teniendo muy buena acogida en el mercado Peruano.
Pero sin duda uno de mis mayores hallazgos por Trujillo ha sido el conserje de CEDEPAS!! Os explicó: Daniel el conserje vive con su familia también en la oficina de CEDEPAS, lo interesante es que yo también vivo en la misma oficina y la conexión ha sido tan CHEVERÉ que desayunamos, almorzamos y cenamos todos juntitos!! Tienen dos ricura de niños de 3 y 4 años!! Me converti en maestra infantil de repente!! Jaja!! Y con Daniel le estoy enseñando a utilizar la computadora...!! La semana que viene viajaremos a Huamachuco, en la sierra, el pueblo natal de esta adorable familia!!
Hace un mes apróximadamente cooperantes de Yungay vinieron de visita y aprobechamos para hacer un poco de turisteo!! Destaco, que las ruinas arqueológicas visitadas hasta la fecha me estan fascinando.... Podría contar tantas cosas pero lamentablemente debo marcharme al campo!!!"
miércoles, 27 de agosto de 2008
lunes, 25 de agosto de 2008
Impresiones desde Filipinas
25 de agosto
Aitana escribe desde Filipinas:
"Ya siento no haber escrito antes pero aquí el tiempo pasa de manera rara, a veces rápido a veces lento y entre una cosa y otra, se me olvida hasta que existe internet.
Ya ni recuerdo que es lo último que te contaba. Creo que algo sobre la sensación de estar un poco perdida porque aquí nadie me orientaba sobre las cosas a hacer… bueno eso no ha cambiado, pero por lo menos ahora he encontrado alguna cosa para hacer que espero que ayude en algo.
En el último mes he medido y pesado a los niños, y he imprimido unas tablas de la OMS sobre crecimiento infantil para ver si están desnutridos. Las monjitas ya estaban dando comida extra a los niños mas flacuchos, así que cuando es la hora, o les ayudo a preparar la comida o la preparo yo.
Por otro lado la higiene… madre mía, a veces es un horror. Ni las monjas ni las novicias pasan mucho por las habitaciones de los mas pequeños, así que te puedes imaginar. Supuestamente hay un sistema de ángel guardian, en que cada niño pequeño tiene un mayor que le ayuda, pero tengo la impresión de que no está funcionando. Creo que es porque la monja que hacía reuniones con ellos todos los domingos se ha marchado a una nueva misión hace unos 6 meses y ahora estas reuniones no se hacen y entre los guardianes, algunos pasan… al fin y al cabo son niños no? es normal…Asi que intento ayudar en eso, limpiar de vez en cuando…Hay un bebé de un añito que no usa pañales, y bufff, la cama que es de espuma.. no te cuento…He intentado comprar cobertores de plástico para cubrir la espuma pero hasta hoy no he encontrado y la verdad es que me está resultando difícil porque no conozco los sitios donde comprar las cosas y no hago más que preguntar pero ellas tampoco saben, y me siento como que soy una pesada.
Con este panorama pues las cosas a veces no son fáciles. Miles de cosas que se me ocurren para hacer pero Sister Felicitas está mayor y muchas veces está en su habitacion enferma, y apenas la veo para preguntarle si le parece bien o mal, o cómo hacerlo. Supuestamente debía haber una tal Maly que se “encargara” de mi, que era una antigua colaboradora, o miembro o amiga de Phildrra, que era la que conoce el Programa de Juventud Vasca cooperante, pero antes de que yo llegara se marcho de FACE y en fin, Sr Felicitas está ocupada y bueno, pues me siento a veces un poco “abandonada”.
Así que las sensaciones que estoy viviendo aquí son una mezcla de alegría y tristeza. A veces veo que he hecho “algo” y otras me siento impotente y un poco triste…
En el lado “bueno” puedo contarte que también de vez en cuando he hecho alguna escapadita a ver alguna playa, islas, a cortar cocoteros… hoy por ejemplo he ido con dos de las profesoras al monte, un poco de ejercicio que ya lo echaba de menos!!!! Todas estas cosas junto con un grupo de alemanas de Kolping working camps (una organizacion católica alemana) . Ya ha habido un grupo y en dos días llega otro y siempre hay una gran expectación. Yo me uno a las excursiones que puedo, pero no puedo negar que me siento un poco pegote a ratos. Pero en fin, es bueno airearse de vez en cuando. Con los niños hemos ido a las piscinas, hemos cocinado galletas, organizado talleres de pintar mascaras, baloncesto, juegos…Pero realmente las cosas que he podido hacer han sido muchas veces con ayuda de las alemanas, si no, imposible. Ni organizar juegos ni nada, porque son demasiados niños para una sola persona!! Todos vienen en tropel en cuanto sacas una pintura (y son mas de 100 niños!!) y es una locura! Pero bueno, de esto podemos hablar en la jornada de evaluación cuando termine aquí y vea todo en perspectiva."
Aitana escribe desde Filipinas:
"Ya siento no haber escrito antes pero aquí el tiempo pasa de manera rara, a veces rápido a veces lento y entre una cosa y otra, se me olvida hasta que existe internet.
Ya ni recuerdo que es lo último que te contaba. Creo que algo sobre la sensación de estar un poco perdida porque aquí nadie me orientaba sobre las cosas a hacer… bueno eso no ha cambiado, pero por lo menos ahora he encontrado alguna cosa para hacer que espero que ayude en algo.
En el último mes he medido y pesado a los niños, y he imprimido unas tablas de la OMS sobre crecimiento infantil para ver si están desnutridos. Las monjitas ya estaban dando comida extra a los niños mas flacuchos, así que cuando es la hora, o les ayudo a preparar la comida o la preparo yo.
Por otro lado la higiene… madre mía, a veces es un horror. Ni las monjas ni las novicias pasan mucho por las habitaciones de los mas pequeños, así que te puedes imaginar. Supuestamente hay un sistema de ángel guardian, en que cada niño pequeño tiene un mayor que le ayuda, pero tengo la impresión de que no está funcionando. Creo que es porque la monja que hacía reuniones con ellos todos los domingos se ha marchado a una nueva misión hace unos 6 meses y ahora estas reuniones no se hacen y entre los guardianes, algunos pasan… al fin y al cabo son niños no? es normal…Asi que intento ayudar en eso, limpiar de vez en cuando…Hay un bebé de un añito que no usa pañales, y bufff, la cama que es de espuma.. no te cuento…He intentado comprar cobertores de plástico para cubrir la espuma pero hasta hoy no he encontrado y la verdad es que me está resultando difícil porque no conozco los sitios donde comprar las cosas y no hago más que preguntar pero ellas tampoco saben, y me siento como que soy una pesada.
Con este panorama pues las cosas a veces no son fáciles. Miles de cosas que se me ocurren para hacer pero Sister Felicitas está mayor y muchas veces está en su habitacion enferma, y apenas la veo para preguntarle si le parece bien o mal, o cómo hacerlo. Supuestamente debía haber una tal Maly que se “encargara” de mi, que era una antigua colaboradora, o miembro o amiga de Phildrra, que era la que conoce el Programa de Juventud Vasca cooperante, pero antes de que yo llegara se marcho de FACE y en fin, Sr Felicitas está ocupada y bueno, pues me siento a veces un poco “abandonada”.
Así que las sensaciones que estoy viviendo aquí son una mezcla de alegría y tristeza. A veces veo que he hecho “algo” y otras me siento impotente y un poco triste…
En el lado “bueno” puedo contarte que también de vez en cuando he hecho alguna escapadita a ver alguna playa, islas, a cortar cocoteros… hoy por ejemplo he ido con dos de las profesoras al monte, un poco de ejercicio que ya lo echaba de menos!!!! Todas estas cosas junto con un grupo de alemanas de Kolping working camps (una organizacion católica alemana) . Ya ha habido un grupo y en dos días llega otro y siempre hay una gran expectación. Yo me uno a las excursiones que puedo, pero no puedo negar que me siento un poco pegote a ratos. Pero en fin, es bueno airearse de vez en cuando. Con los niños hemos ido a las piscinas, hemos cocinado galletas, organizado talleres de pintar mascaras, baloncesto, juegos…Pero realmente las cosas que he podido hacer han sido muchas veces con ayuda de las alemanas, si no, imposible. Ni organizar juegos ni nada, porque son demasiados niños para una sola persona!! Todos vienen en tropel en cuanto sacas una pintura (y son mas de 100 niños!!) y es una locura! Pero bueno, de esto podemos hablar en la jornada de evaluación cuando termine aquí y vea todo en perspectiva."
martes, 19 de agosto de 2008
Fotos desde Bolivia
18 de agosto
Jone escribe desde Bolivia y nos manda algunas fotos:
"Sigo por aqui haciendo un poco de todo. Hace dos semanas fui a San Ignacio de Moxos (Mojos) en la provincia del Beni. Puro trópico a celebrar San Ignacios y a visitar a compañeros jovenes cooperantes que estan allí. Mucho calor pero muy bonito todo y muy participativa la fiesta.
También estube con los representantes de CIPCA en San Ignacio... Estuvo muy bien. La única pena que por circunstancias de la vida no me traje a Cochabamba (CCBB) ninguna foto. Un pequeño despiste hizo que perdiera la funda de mi cámara con el memory stick dentro. Por lo demás ese viaje fue genial. Luego me pasé una semana en Ccbb esperando que llegara el referendum revocatorio de Evo Morales y los prefectos (Presidentes de autonomicas, mas o menos) y celebrando durante toda la semana el día de la independencia de Bolivia!!! Ganó Evo y aquí en Bolivia el fachilla del prefecto se ha tenido que ir !!!!! Bien!!!! Esta semana han sido fiestas de la Virgen el 15 pero en Quillacollo se comenzó a celebrar desde el día 13 con un desfile de originarios, el 14 con un desfile de danzas típicas... hasta el 16!!!! Allí estuve yo feliz viendo bailar... Debajo os paso un link donde aparecen diversas fotos mías, una pequeña muestra de lo que estoy viviendo aquí."
Jone escribe desde Bolivia y nos manda algunas fotos:
"Sigo por aqui haciendo un poco de todo. Hace dos semanas fui a San Ignacio de Moxos (Mojos) en la provincia del Beni. Puro trópico a celebrar San Ignacios y a visitar a compañeros jovenes cooperantes que estan allí. Mucho calor pero muy bonito todo y muy participativa la fiesta.
También estube con los representantes de CIPCA en San Ignacio... Estuvo muy bien. La única pena que por circunstancias de la vida no me traje a Cochabamba (CCBB) ninguna foto. Un pequeño despiste hizo que perdiera la funda de mi cámara con el memory stick dentro. Por lo demás ese viaje fue genial. Luego me pasé una semana en Ccbb esperando que llegara el referendum revocatorio de Evo Morales y los prefectos (Presidentes de autonomicas, mas o menos) y celebrando durante toda la semana el día de la independencia de Bolivia!!! Ganó Evo y aquí en Bolivia el fachilla del prefecto se ha tenido que ir !!!!! Bien!!!! Esta semana han sido fiestas de la Virgen el 15 pero en Quillacollo se comenzó a celebrar desde el día 13 con un desfile de originarios, el 14 con un desfile de danzas típicas... hasta el 16!!!! Allí estuve yo feliz viendo bailar... Debajo os paso un link donde aparecen diversas fotos mías, una pequeña muestra de lo que estoy viviendo aquí."
lunes, 18 de agosto de 2008
Boliviako berriak
Abuztuaren 8a:
Jonek idazten du Boliviatik:
"Lehen hilabetea joan da eta laster bigarrenak ere alde egingo du, eta nik al dudana egiten jarraitzen dut!!!Iadanik 4 proiektutik 3 bizitatu ditut!!! Azkena falta zait eta Torotoro-ra bueltatzea… Bertan egun bakarra egon nintzen Santiagotan herriko jaiak zirela eta feria antzeko batean CIPCA-k estand bat ipini zuelako, baina bueltatu nahi dut…Torotoro parke nazionala baita eta gauza polit piloa ditu ikusteko, ikusi ez ditudan gauza polit piloa. Dinosaurioen aztarnak, estalagtitaz beteriko kobazuloak, errekaren kañoi zoragarria, ikusitako argazkien arabera ederra!!!! Nik ere egin nizkien argazki piloa Torotoroko ume eta nekazariei, baina galdu egin ditut… Torotorotik iritsi nintzen egun berdinean, San Ignazio de Moxos-era (Mojos) joan nintzen. Zergatik? Arrazoi ezberdinengatik, Eduardok, nire zuzendariak gomendatu zidalako, San Ignazioak zirelako eta aste horretan CIPCA Moxos-eko mutil bat zebilelako Cochabamban lantxo bat egiten… Berarekin egin nuen bidaia, luzea oso… Cochabambatik La Paz-era gauez bertan ordu batzuk itxaron eta Jungas-etatik San Borja izeneko herri batera eta azkenean egun eta erdi beranduago San Ignaziora!!!!
San Ignazio ezberdina da, Cochabambarekin konparatuta, bero handia egiten du, humedadea itzela da eta batez ere begetazio eta fauna aldetik askoz ikusgarriagoa.... Bertan gauza interesgarri piloa egin nituen, mesetara joan ere bai!!! Herriko festak zirela eta zeuden ekintza gehientsuenetara joan nintzen...Matxeteroak ikusi, atxuekin farre egin, txaskeroak ikusi... Baina baita CIPCA-koekin lan egin ere ez pentsa... Feria bateko estanda montatzen ibili ginen, eta tetxoa egiteko palmera horriak trentzatzen ikasi nuen... Baina batez ere Miriam, Mikel eta Jokin-ekin egon nintzen, beste jovenes vascos cooperantes boliviarrekin. Beraien eskola ezagutu nuen, polita, eta haundia...eta nola abesten duten bertako ikasleek, gustora egon nintzen beraien konpainian, garagardo batzuk edan eta kontu kontari!!! Astelenetik ostiralera moxosen egon eta gero berriz Cochabambara...
Orain aste guztia Boliviaren independentzia ospatzen ari dira bertakoak, desfile militar itzelak alde batetik eta politikoen deklarazio gordinak bestetik igandeko erreferendum revocatoriaren kontura... Zer gertatuko ote da herri eder honetan abuztuaren 10-a eta gero. Gauzak oso bero daude behintzat..."
Jonek idazten du Boliviatik:
"Lehen hilabetea joan da eta laster bigarrenak ere alde egingo du, eta nik al dudana egiten jarraitzen dut!!!Iadanik 4 proiektutik 3 bizitatu ditut!!! Azkena falta zait eta Torotoro-ra bueltatzea… Bertan egun bakarra egon nintzen Santiagotan herriko jaiak zirela eta feria antzeko batean CIPCA-k estand bat ipini zuelako, baina bueltatu nahi dut…Torotoro parke nazionala baita eta gauza polit piloa ditu ikusteko, ikusi ez ditudan gauza polit piloa. Dinosaurioen aztarnak, estalagtitaz beteriko kobazuloak, errekaren kañoi zoragarria, ikusitako argazkien arabera ederra!!!! Nik ere egin nizkien argazki piloa Torotoroko ume eta nekazariei, baina galdu egin ditut… Torotorotik iritsi nintzen egun berdinean, San Ignazio de Moxos-era (Mojos) joan nintzen. Zergatik? Arrazoi ezberdinengatik, Eduardok, nire zuzendariak gomendatu zidalako, San Ignazioak zirelako eta aste horretan CIPCA Moxos-eko mutil bat zebilelako Cochabamban lantxo bat egiten… Berarekin egin nuen bidaia, luzea oso… Cochabambatik La Paz-era gauez bertan ordu batzuk itxaron eta Jungas-etatik San Borja izeneko herri batera eta azkenean egun eta erdi beranduago San Ignaziora!!!!
San Ignazio ezberdina da, Cochabambarekin konparatuta, bero handia egiten du, humedadea itzela da eta batez ere begetazio eta fauna aldetik askoz ikusgarriagoa.... Bertan gauza interesgarri piloa egin nituen, mesetara joan ere bai!!! Herriko festak zirela eta zeuden ekintza gehientsuenetara joan nintzen...Matxeteroak ikusi, atxuekin farre egin, txaskeroak ikusi... Baina baita CIPCA-koekin lan egin ere ez pentsa... Feria bateko estanda montatzen ibili ginen, eta tetxoa egiteko palmera horriak trentzatzen ikasi nuen... Baina batez ere Miriam, Mikel eta Jokin-ekin egon nintzen, beste jovenes vascos cooperantes boliviarrekin. Beraien eskola ezagutu nuen, polita, eta haundia...eta nola abesten duten bertako ikasleek, gustora egon nintzen beraien konpainian, garagardo batzuk edan eta kontu kontari!!! Astelenetik ostiralera moxosen egon eta gero berriz Cochabambara...
Orain aste guztia Boliviaren independentzia ospatzen ari dira bertakoak, desfile militar itzelak alde batetik eta politikoen deklarazio gordinak bestetik igandeko erreferendum revocatoriaren kontura... Zer gertatuko ote da herri eder honetan abuztuaren 10-a eta gero. Gauzak oso bero daude behintzat..."
Fotos desde Perú
24 de julio:
Naiara nos manda unas fotos de Santiago de Chuco.
"El día de ayer lo pase por Santiago de Chuco!!!En la sierra a unas 4 horitas en carro desde Trujillo. "
Naiara nos manda unas fotos de Santiago de Chuco.
"El día de ayer lo pase por Santiago de Chuco!!!En la sierra a unas 4 horitas en carro desde Trujillo. "
Suscribirse a:
Entradas (Atom)